Oops! It appears that you have disabled your Javascript. In order for you to see this page as it is meant to appear, we ask that you please re-enable your Javascript!

نشانه های اوتیسم | روانشناس اوتیسم در تهران

5 (100%) 2 vote[s]

علائم اصلی اوتیسم شامل موارد زیر است:

چالش های ارتباط اجتماعی
رفتارهای تکراری

در اوتیسم، این علائم در اوایل دوران کودکی شروع می شود (هرچند ممکن است نشانه ها در کودکب ناشناخته باشند)
مقیاس شدت اوتیسم نشان دهنده میزان نیاز به حمایت از یک فرد برای عملکرد روزانه است.

بسیاری از افراد مبتلا به اوتیسم دارای حساسیت زیادی هستند. این حساسیت به طور معمول شامل حساسیت بیش از حد به صداها، نور، لمس، بو ها، درد و سایر محرک ها است.

اوتیسم همچنین با میزان بالایی از مشکلات جسمی و روانی خاص همراه است.

چالش های ارتباط اجتماعی

کودکان و بزرگسالانی که مبتلا به اوتیسم هستند در ارتباطات کلامی و غیر کلامی مشکل دارند.

به عنوان مثال، ممکن است آنها زبان را درک نکنند یا به طور مناسب از ارتباطات زبانی استفاده نکنند:

اختلال گفتاری (حدود یک سوم افراد مبتلا به اوتیسم غیر کلامی هستند)
حرکات غیر عادی
ارتباط چشمی نامناسب
عدم توانایی در تشخیص حالات چهره
عدم توانایی درک تن صدا

چالش های اجتماعی دیگر در اوتیسم می تواند شامل موارد زیر باشد:

مشکل در شناخت احساسات و نیت دیگران
اختلال در شناخت احساسات خود
مشکل در ابراز احساسات
مشکل در برقراری ارتباط عاطفی و اجتماعی
مشکل در رعایت اندازه فضای شخصی (فاصله مناسب بین افراد)

رفتارهای محدود و تکراری

رفتارهای محدود و تکراری در طیف اوتیسم بسیار متنوع است.

این رفتارها عبارتند از:

حرکات تکراری بدنی (مثل تکان دادن، چرخیدن، حرکت به جلو و عقب)
حرکات تکراری با اشیاء (به عنوان مثال  بازی با چرخ های چرخشی، تکان دادن چوب)
چرخاندن اشیاء
رفتارهای ریتالیستی (به عنوان مثال، ترکیب کردن اشیاء، ، لمس کردن اشیاء در یک مجموعه منظم)
مقاومت در برابر تغییرات (به عنوان مثال هر تغییری در برنامه روزانه، غذا، لباس، مسیر مدرسه)


۱- کودک مبتلا به اتیسم اختلال تکلم دارد. 

از دید کلامی، کودک مبتلا به اتیسم گرفتار تاخیر است.

کودکان به مرور که بزرگ می‌شوند، درک بیانی بالاتری در قیاس با قدرت بیان دارند.

یک کودک طبیعی در یک سالگی می‌تواند تک کلمه ادا کند و در ۱ پنج سالگی ۳-۲ کلمه را همراه هم ترکیب میکند اما اطفال گرفتار به اوتیسم یا کلام ندارند یا در قیاس با سن شان گرفتار تاخیر کلامی اند یا کلام دارند ولی معنا دار نیست و کلام بقیه را اکو میکنند.

کودک ناخن جویدن

جای تاسف است که گاهی والدینی را می‌بینیم که اوتیسم فرزندشان را انکار میکنند.

آن‌ها می‌گویند فرزندم کلام دارد و حتی باهوش است چون در سن پایین می‌تواند جمله‌های سنگین و طولانی را بیان کند ولی بعضی اطفال گرفتار به اوتیسم مانند طوطی کلمات و جمله‌های اطرافیان را تکرار میکنند.

این به معنای هوش بالای کودک نیست بلکه بدان معناست که کودک درک و شناختی از محیط اطراف ندارد. 

۲- کودک مبتلا به اتیسم «من» نمی‌گوید. 

طی روند طبیعی رشد، کودکان بمحض آن که «من» را درک میکنند، دیگر از «نام خود» برای بیان خواسته هایشان استفاده انجام نمی‌دهند در حالیکه کودک مبتلا به اتیسم شناختی از «من» ندارد ماده‌های معدنی و بنام صدا می‌زند؛ به عنوان مثال می‌گوید: «به علی آب بدید!» این نشانه خوبی نیست.

حتی کودک مبتلا ضمایر را هم اشتباه استفاده میکند.

 

 

۳- ارتباط کودک مبتلا به اتیسم یکطرفه است. 

کودک مبتلا به اتیسم حتی چنانچه کلام داشته باشد، نمیتواند درست رابطه برقرار کند و گفتارش جهت دار نیست.

احتمال دارد محتوای کلام با سنش متناسب نباشد یا بدون پرداختن به صحبت‌های دیگران تنها در مورد علایق خود صحبت کند.

در حقیقت کودک مبتلا به اتیسم نمیتواند تبادل اطلاعات کند.

این کودکان به لبخند یا ملال و خستگی دیگران دقتی ندارند و قادر نیستند نوبت را مراعات نمایند.

آن‌ها ارتباط یکطرفه برقرار میکنند و به همین دلیل ارتباطشان اثربخش نیست.

۴- واژه سازی کودک مبتلا به اتیسم غیرطبیعی است. 

احتمال دارد واژه سازی به شکل بازی در اطفال معمولی هم دیده شود ولی جایگزین کردن همیشگی واژه‌ها، مختص گرفتاران به اتیسم است.

به عنوان مثال کودک مبتلا به اتیسم احتمال دارد همواره به «باب اسفنجی»، «بنگی» بگوید.

۵- اوتیسم گاهی نه چندان شدید است، گاهی شدید 

در گذشته اوتیسم به پنج دسته تقسیم می‌شد ولی در روزگار کنونی اطلاع داریم که اوتیسم نوعی اختلال رفتاری است و طیف بندی دارد.

احتمال دارد فردی تمام علایم را داشته باشد و در طیف شدید اوتیسم باشد و به صورت فردی در خودمانده در اجتماع ظاهر شود و احتمال دارد فقط مشکل ارتباطی داشته باشد؛ به عنوان مثال نتواند دوست صمیمی داشته باشد و عواطف بقیه را درک کند و در دسته گرفتاران به اتیسم نه چندان شدید دسته بندی شود.

۶- کودک مبتلا به اتیسم ساعت‌ها با یک وسیله سرگرم میشود. 

کودک طبیعی مدت توجه کوتاهی دارد یعنی شاید نهایتا پنج دقیقه با یک وسیله بازی بازی نماید و بعد آن را رها کند و سراغ بازی دیگری برود.

کودک طبیعی چون محرک‌های گوناگون را آزمایش میکند، پیشرفت میکند اما کودک مبتلا به اتیسم ساعت‌ها یک بازی تکراری انجام میدهد.

 

 

۷- کودک مبتلا به اتیسم محو پنکه و لباسشویی میشود. 

این کودکان به چرخیدن یا به وسایلی که می‌چرخد مانند پنکه و لباسشویی علاقمند هستند و احتمال دارد ساعت‌ها خود را با تماشای آن‌ها سرگرم کنند.

احتمال دارد زنجیری را وول دهند یا به موسیقی‌های پایدار بازتاب و علاقه شدید نشان دهند.

۸- کودک مبتلا به اتیسم مانند کودکان دیگر بازی نمی‌کند. 

این کودکان بازی‌های تخیلی ندارند.

کودکان از ۱ پنج تا دو سالگی وارد بازی‌های نمادین می‌شوند؛ به عنوان مثال شاید از یک تکه پازل به عنوان لیوان چای بهره ببرند یا عروسک شان را روی پا بگذارند و وول دهند.

این بازی‌ها به رشد طبیعی کودک یاری می‌کند ولی گرفتاران به اتیسم این توانایی را ندارند.

آن‌ها با اسباب بازی‌ها آنگونه که می‌بایست بازی نمی‌کنند؛ به عنوان مثال محتمل است به جای راه بردن ماشین‌های وسیله بازی سطح زمین، آن‌ها را پشت هم بچینند و قطار کنند. 

۹- تشخیص اوتیسم در لحظه تولد ممکن نیست. 

نشانه‌های اوتیسم بطور معمول از ۹ ماهگی قابل تشخیص است ولی در ۳-۲ سالگی بطور کامل معلوم میشود مگر در موارد بسیار نه چندان شدید که امکان دارد در نوجوانی یا جوانی تشخیص داده شود.

نشانه‌های در ۳ حوزه ارتباط، کلام و علایق و رفتارهای تکراری دیده میشود.

۱۰- کودک مبتلا به اتیسم ارتباتط چشمی ندارد. 

در موارد میانه تا شدید، این کودکان ارتباط چشمی ندارند ولی در موارد نه چندان شدید فقط ارتباط کلامی برقرار انجام نمی‌دهند. 

۱۱- کودک مبتلا به اتیسم نبوغ خاصی در بعضی مسائل دارد. 

جای تاسف است که دو سوم اطفال مبتلا اندک انرژی ذهنی هستند و یک سوم آن‌ها هوش عادی دارند.

این اطفال در برخی مسائل نبوغ خاصی دارند.

به عنوان مثال احتمال دارد علاقه خاصی به سیاره‌ها داشته باشند و با کمترین تلنگری اطلاعاتی را در این مورد حفظ نمایند و چنانچه در جمع قرار بگیرند درباره این مسائل صحبت کنند.

بطور معمول هم به پیام‌های ارتباطی دیگران مانند اینکه «بس است» یا «خسته شدیم» دقتی ندارند.

 

 

۱۲- کودک مبتلا به اتیسم انرژی همذات پنداری ندارد. 

کودک مبتلا به اتیسم درک کاملی از عواطف دارد.

او می‌تواند مادرش را بغل کندو ببوسد یا علت گریه‌اش را جویا شود ولی در سن و سال بیشتر که انتظارها از او بیشتر میشود، امکان دارد در این عرصه گرفتار مشکل شود.

کودک مبتلا به اتیسم توانایی ذهن خوانی ندارد؛ نمیتواند به محیط توجه کند یا خود را جای دیگران بگذارد و عواطف بقیه را درک کند. 

۱۳- کودک مبتلا به اتیسم تفکر انتزاعی ندارد. 

تفکر انتزاعی تفکر پیچیده‌ای است که با وصول به نوجوانی کامل میشود.

یک فرد معمولی در نوجوانی می‌تواند متوجه ضرب المثل‌ها و کنایه شود ولی این کودکان چنین درکی ندارند.

آن‌ها قادر نیستند از مسایل نتیجه بگیرند و همین موضوع ارتباطشان را دچار اختلال میکند.

۱۴- اطفال گرفتار به اوتیسم یکپارچگی حسی ندارند. 

این کودکان یکپارچگی حسی ندارند؛ یعنی در بعضی از آن‌ها آستانه درد خیلی بالا و در بعضی پایین است.

برخی از آن‌ها گاهی متوجه سوختگی‌های شدید نمی‌شوند و برخی با کوچکترین ضربه درد زیاد حس میکنند.

در زمینه صدا هم همینطور است؛ گاهی یک کودک مبتلا صداهای بسیار آهسته را می‌شنود و به آن دقت دارد در حالیکه متوجه صداهای بلند مانند آوای زنگ در نمی‌شود. 

۱۵- اوتیسم درمان پذیرست. 

جای تاسف است که پدر و مادر بعضی از کودکان گرفتار اوتیسم واقعیت را انکار میکنند چون پذیرش این موضوع دشوار است ولی با این کار فقط کودک شان را از دوره طلایی درمان محروم می‌کنند؛ در حالتی که چنانچه آموزش‌های واجب و ضروری، بموقع به طفل در سن طلایی داده شود، احتمال طبیعی‌تر شدن رفتارها وجود دارد. 

در موارد نه چندان شدید بطور معمول اوتیسم را دیر و در نوجوانی و جوانی تشخیص می‌دهند.

وقتی مهارت‌ها شکل یافت، دیگر نمی‌توان آن را تغییر داد.

البته چنانچه بینش را تغییر دهیم، حتی به این اشخاص در این سن هم میتوان کمک کرد؛ به عنوان مثال چنانچه نوجوانی نمی‌داند کجا باید هنگام ارتباط صحبت هایش را قطع کند، بایست به مادر یاد داده شود با علایم خاصی به فرزندش غیرمستقیم نشان بدهد. صحبت کفایت میکند..

 

 

سن طلایی درمان اوتیسم تا پیش از پنج سالگی است.

هر چه در سن پایین‌تری اختلال تشخیص داده و بازتوانی‌ها آغاز شود، احتمال طبیعی شدن بیش‌تر است ولی بایست بپذیریم که این کودکان همواره تا حدی با بقیه همسالان خود متفاوت هستند.

با اینهمه، جای تاسف است که بعضی از پزشکان هنوز تعریف قدیمی اوتیسم را باور دارند و فکر میکنند این بیماران، ناتوان و گوشه گیر هستند و چنانچه فردی کلام و فقط علایق خاص و تکراری داشته باشد، می‌گویند به اتیسم مبتلا نیست و با تشخیص اشتباه، طفل را از دورانط لایی درمان محروم میکنند. 

۱۶- باید توقع خود را از کودک مبتلا به اتیسم تعدیل کنیم. 

چنانچه ناتوانی‌ها را ندیده بگیریم و منحصرا به توانایی‌ها توجه کنیم، مانع پیشرفت کودک می‌شویم زیرا به مرور ضعف‌ها شدیدتر میشود و حتی روی توانایی‌ها سایه می‌اندازد. 

۱۷- علت قطعی اوتیسم معلوم نیست. 

عوامل گوناگونی در پیدایش اوتیسم نقش دارند ولی بااهمیت‌ترین دلیل آن توارث است.

جهش‌های ژنتیکی در مجاور بحث توارث ژن‌ها در پیدایش این مشکل دخیل است.

موضوع مرتبط به یک ژن هم نیست و ژن‌های مختلف و تعامل آنهاست که سبب پیدایش اوتیسم میشود.

این اختلال هنوز مرموز است و ناشناخته‌های بسیاری درباره آن وجود دارد.

تحقیقات زیادی در این مورد انجام شده و علت‌های گوناگونی مانند برخی کمبودهای غذایی طی ماه‌های حاملگی یا سن پدر و مادر یا حتی برخی بیماری‌های دوره نوزادی و … را در ظهور آن دخیل میدانند که هیچیک صددرصد مورد پذیرش نیست.

۱۸- اوتیسم پدیده‌ای ناشی از شهرنشینی است. 

این عقیده، هم درست است؛ هم اشتباه

آمار نشان میدهد در نواحی صنعتی میزان گسترش اوتیسم بیش‌تر است.

در بیماری‌های جدی روانپزشکی کناره گرفتن از شهر و وارد شدن به روستا سبب می‌شود فرد زندگی بهتری داشته باشد چون زندگی در شهر به مهارت‌های زیادتری نیاز دارد.

مکان سنجی، مدیریت زمان و جمعیت زیاد، کار را سخت میکند اما در روستا ارتباط ساده‌تر است و نیازهای سطحی سبب می‌شود شدت نشانه‌های اندک شود ولی فراموش نکنیم بهرحال افرادیکه در شهر هستند، دسترسی بیشتری به خدمات دارند و شناسایی بیماری در آن‌ها ساده‌تر است. 

۱۹- کودک مبتلا به اتیسم می‌تواند وارد مدرسه معمولی شود. 

بسیاری از کودکانی که اوتیسم نه چندان شدید دارند، به مدرسه‌ها معمولی راه پیدا میکنند و اتفاقا برایشان پسندیده‌تر است زیرا حضور آن‌ها در مجاور کودکان گرفتار اوتیسم که نشانه‌های شدید دارند، میتواند باعث پیدایش رفتارهای کلیشه‌ای در آن‌ها شود. 

 

در مدرسه‌ها معمولی، حضور یک معلم رابط به خصوص برای کودک اندک انرژی یاری دهنده است.

بعضی از این کودکان حفظیات خوبی دارند ولی شوربختانه باید بپذیریم که شاید حتی به این کودکان قلدری شود یا مورد آزار جنسی یا تمسخر دیگران قرار بگیرند.

به صلاح طفل است که با اطفال طبیعی حشر و نشر داشته باشد.

اینکه درمانگر با او به پارک برود، خیلی خوب است زیرا تعمیم دادن از جمله مسائلی است که این اطفال در آن گرفتار مشکل هستند.

چنین سرویسی پرهزینه است و به همین علت به مادر آموزش داده میشود ارتباطات را در محیط‌های دیگر اصلاح کند.

قطعا بایست به سلامت ذهن مادر هم دقت کرد و مهلت هایی را بوجود آورد تا قادر باشد برای خود زمانی داشته باشد.

با اینحال، برخی معتقدند که نبایستی به اولیای مدرسه در زمینه اوتیسم کودکان توضیح داد، چرا که بعضی از مدرسه‌ها ما دید منفی به مسائل روانپزشکی دارند و حتی کودک بیش فعال را در مدرسه روی صندلی جدا می‌نشانند و چنانچه کودکی زیان ببیند، همه تقصیرها را به گردن کودک مبتلا به اتیسم می‌اندازند.

جای تاسف است که این ضعف‌ها وجود دارد و به اصلاحاتی در این مورد نیازمندیم.

۲۰- اوتیسم هم درمان دارویی دارد، هم درمان نگهدارنده 

شمار دواها و داروهای شیمیایی و حتی رژیمهای غذایی که به منظور درمان بکار میرود، فراوان است. مکمل B۶، امگا ۳ و حتی رژیم‌های بدون گلوتن یا پرپروتئین گاهی برای این کودکان توصیه میشود ولی هیچیک تاثیر فوق العاده‌ای ندارند. 

چنانچه نشانه‌های سهمگین باشد، به عنوان مثال کودک خنده‌های بی مورد یا حرکت‌های کلیشه‌ای یا تشنج و رفتارهای خودآزار داشته باشد، دواهایی برای حذف و طبیعی شدن رفتار او تجویز میشود که اثربخش هم است.


منبع :

https://www.autismspeaks.org/

Leave A Reply

Your email address will not be published.